خدایا سرشارم از عشقت کن
به یاد مهربان قلبی که سالها به دوستی و محبتمان می نواخت....دیگر نمی تپدخدایا سرشارم از عشقت کن
به یاد مهربان قلبی که سالها به دوستی و محبتمان می نواخت....دیگر نمی تپدروزگاریست.....
یه شعری هست که میگه :
روزگاری است همه عرض بدن می خواهند
همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند
دیو اند ولی مثل پری می پوشند
گرگ هایی که لباس پدری می پوشند
.......
خب طبیعی است که یک روزه به پایان برسد
عشقهایی که سر پیچ خیابان برسد!
هر کی بقیه اش رو می دونه یا شعر اصلشو لطفا لطف کنه!
نخل برهنه.....
فک کنم این بهترین جمله ایه که الان و توی این زمان می تونم بنویسم!
از نخل برهنه سایه داری مطلب!
از مردم این زمانه یاری مطلب
عزت به قناعت است و ذلت به طمع
با عزت خود بساز و خواری مطلب!
واقعا من یکی که موندم با این مردم چطور تا کنم؟!
می گن با دوستان مروت با دشمنان مدارا ولی هر جور بری بازم اونی که می خواد حرفشو بزنه حرفشو به زبون میاره!!
فقط باید برگردی بگی دیوونه است! و بی خیال رد بشی!
دلشوره های کاغذی....
تسبیح و مهر و قبله و سجاده ام کجاست
دلشوره های کاغذی ساده ام کجاست
خورشید چشمهای بهار آفرین تو
حالا که زیر پای شب افتاده ام کجاست
باشد اگر غرور مرا پس نمی دهی
دیگر نپرس آن دل آزاده ام کجاست
عشقی که بر تمامت من شعله می کشید
حالا برای سوختن آماده ام کجاست
ای لحظه های فاجعه با من چه کرده اید
آن گریه ها که من به شما داده ام کجاست....
از دفتر شعری "صبح پروانه ها غم انگیز است " از آقای رمضانی
عصر بیهودگی و....
آنچه می خواهیم، نیستیم
وآنچه هستیم، نمی خواهیم
آنچه دوست داریم ، نداریم
وآنچه داریم، دوست نداریم
و عجیب است هنوز امیدوار به فردایی روشن هستیم
ساعتها را بگذارید بخوابند
بیهوده زیستن را نیازی به شمردن نیست...
امید دروغ.......
قسم نخور به جونم
که بی قسم می دونم
نور ستاره تو
رفته از آسمونم!
چشام اشکی نداره
به پای تو بباره
یه قلب پاره پاره
قسم خوردن نداره!
نگینی بودی بر انگشتر من
امیدی در دل عاشق تر من
تو که آتش زدی بر هستی من
به باد دادی چرا خاکستر من؟
تو که با قلب عاشق می پریدی
شکستی پس چرا بال و پر من ؟
چرا می خوای قسمهای دروغی
بشه یکباره دیگه باور من!
توی دنیایی که آوار مصیبت
با دستای تو ریخته بر سر من
چرا می خوای بدونم با یه حسه
حقیقی هستی یار و یاور من !
تو که بیگانه هستی با سپیدی
تو که دلبستگیهامو ندیدی
در این بازار داغ ناامیدی
تو را باور کنم با چه امیدی؟
قسم نخور به جونم که بی قسم می دونم نور ستاره تو رفته از آسمونم
چشام اشکی نداره به پای تو بباره یه قلب پاره پاره قسم خوردن نداره